Nə vermisən mənə, dünya?..
Bəzən insan ömrünün elə bir məqamına gəlib çatır ki, geriyə dönüb keçdiyi yollara baxanda ürəyində yalnız bir sual səslənir: "Mən bu dünyadan nə aldım?" Bu sual var-dövlətə, şöhrətə və ya zəfərə aid deyil. Bu, qırılmış arzuların, gecikmiş ümidlərin və səssiz göz yaşlarının doğurduğu sualdır.
Mən səndən çox şey istəməmişdim, dünya... Nə taxt-tac dilədim, nə də sərvət. Sadəcə bir az sevinc, bir az anlayış, bir az da rahat nəfəs almaq istədim. Amma sən mənə sevinc əvəzinə kədər, təbəssüm əvəzinə göz yaşı, rahatlıq əvəzinə isə bitməyən sınaqlar bəxş etdin. Hər dəfə elə bildim ki, qaranlıq bitəcək, üfüqdə bir işıq görünəcək. Lakin o işığın qarşısına yenə qara buludlar çəkildi.
Mən günəş istədim ki, içim isinsin, sən isə həyatımın səmasına yağışlar yağdırdın. Küləklər ümidlərimi budaqdan qopan yarpaq kimi ordan-bura sovurdu. Elə yollar göstərdin ki, sonu divara dirənirdi. Elə ümidlər verdin ki, qapıları çoxdan bağlanmışdı. Mən isə yenə də inandım... Çünki insan ümid etmədən yaşaya bilmir.
Sən məni dəfələrlə diz çökdürdün, amma ruhumu tam sındıra bilmədin. Yaralarım dərinləşdi, sözlərim boğazımda düyünləndi, gözlərim isə susmağı bacarmadı. Hər damla göz yaşı, ürəyimin heç kimə göstərə bilmədiyi ağrının dili oldu. İnsan bəzən elə ağrılar yaşayır ki, onları nə söz ifadə edə bilir, nə də zaman sağalda bilir.
Həyat mənə öyrətdi ki, ən böyük tənhalıq ətrafında insanların olmaması deyil. Ən böyük tənhalıq, insanın dərdini anlayacaq bir ürəyin tapılmamasıdır. Bəzən insan izdihamın içində belə özünü bomboş bir səhrada tək qalmış yolçu kimi hiss edir. Çünki bəzi yaraları yalnız onları yaşayan anlayır.
Ancaq bütün bu ağrılara baxmayaraq, ürəyimin dərinliyində hələ də sönməyən kiçik bir işıq yaşayır. O işıq mənə pıçıldayır ki, hər qaranlıq gecənin bir sübhü var, hər leysan yağışından sonra göy üzündə bir rəngarəng göy qurşağı doğur. Bəlkə də həyatın ən böyük sirri elə budur: insan nə qədər sınsa da, yenidən ayağa qalxmağı bacarır.
Bəlkə də dünya mənə sevincdən çox kədər verdi. Bəlkə də arzularımın çoxunu əlimdən aldı. Amma bütün bunlarla yanaşı, məni dözməyə, susaraq mübarizə aparmağa, yıxıldığım yerdən yenidən qalxmağa da öyrətdi. Hər yara məni bir az da müdrikləşdirdi, hər itki mənə həyatın əsl dəyərini anlatdı.
Və yenə də qəlbimin ən dərin yerindən eyni sual səslənir:
"Nə vermisən mənə, dünya?.. Bütün bu ağrıların içində itirmədiyim tək sərvətim – ümidimdir..."
Sevinc istədim vermədin,
Sən dərd veridin, kədər verdin,
Gənc ömrümü məhv eylədin,
Nə vermisən mənə dünya?!...
Nə vermisən mənə dünya?!...
Gün istədim bulud verdin,
Yağış, külək, soyuq verdin,
Yolu bağlı ümid verdin,
Nə vermisən mənə dünya?!...
Nə vermisən mənə dünya?!...
Sən hey vurdun dizlərimə,
Ah bağladın, sözlərimə,
Leysan verdin gözlərimə,
Nə vermisən mənə dünya?!...
Nə vermisən mənə dünya?!...
Dərvişi çox bezdirmisən,
Çoxu kimi çökdürmüsən,
Bağçamda qəm əkdirmisən,
Nə vermisən mənə dünya?!...
Nə vermisən mənə dünya?!...
Нет комментариев