— Света, иртәгә һине атай-әсәйем менән таныштырырға алып ҡайтам, — тине Ибраһим, һөйгәненең диңгеҙҙәй зәңгәр күҙҙәренә мөлдөрәп ҡарап.

— Һин нимә, йөрәккәйем?! — тине Света егетенә ҡото осоп ҡарап. Ибраһимдың ҡуйы ҡара ҡаштары бындай һорауҙан төйөлөп китте.
—Танышҡың килмәйме?.. — Нимә уйларға лә белмәне егет. — Беҙ бит инде өс ай йөрөйбөҙ... Ваҡыт.
—Беләм-беләм, — тине Света, бәғерен тынысландырырға тырышып. — Тик иртәрәк түгелме? Әҙерәк миңә өйрәнһендәр ине...
—Нисек инде өйрәнһендәр? — Ибраһим бөтөнләй юғалып ҡалды.
— Һуң ҡара беҙгә, — Света уны көҙгө алдына килтереп баҫтырҙы. — Мин һинән өс йәшкә өлкән! https://ejansura.ru/articles/hikaya/2026-05-27/sh-p-kilen-4700971