ҲИКОЯ ҚИЛИШЛАРИЧА, АББОСИЙ ХАЛИФА АБУ ЖАЪФАР МАНСУР бир куни соқчилари ҳамроҳлигида Бағдод чеккаларини кўздан кечириш учун йўлга чиқибди.

​Тор кўчаларнинг бирида у ёғ тўла кўзалар ортилган эшагини ҳайдаб кетаётган бадавий кишини кўриб қолибди. Йўл лой ва юришга ниҳоятда қийин эди. Киши йўлдан ўтишга уринаётганида, эшак қоқилиб, лойга йиқилибди. Натижада кўзалар синиб, бор ёғ ерга тўкилиб кетибди.
​Бадавий бу йўқотишдан ҳанг-манг бўлиб ўтириб қолибди. Сўнг икки кафтини бир-бирига уриб, кўзларини осмонга тикканча ғазаб билан дебди:
​«Эй Аллоҳим, Абу Жаъфар Мансурни ҳам бугун менга берганинг каби мусибатга дучор қилгин!»
​Соқчилар бу гапни эшитиб, ғазабланишибди ва уни жазоламоқчи бўлишибди, бироқ халифа уларга тўхташга ишора қилибди.
​Сўнг кишига яқинлашиб, сўрабди:
​— Эй биродар! Мўминлар амирини дуоибад қиляпсанми?! Сенга етган мусибатда унинг нима айби бор? Сенинг эшагингни йиқитиб, кўзаларингни синдирган уми?
​Бадавий қаршисида ким турганини билмай, халифага қарабди-да, алам билан жавоб берибди:
​— Мени ўз дардим билан холи қўй, эй одам! Мен уни эшагимни йиқитгани ёки кўзаларимни синдиргани учун дуоибад қилаётганим йўқ, балки у ҳам бир кун келиб мен тотаётган аламни тотиб кўришини сўраб дуо қиляпман.
​Мансур ҳайрон бўлиб сўрабди:
​— Бу қандай бўлиши мумкин?
​Бадавий дебди:
​— У мол-дунёси, хизматкорлари ва қуллари бор одам. Агар унинг бирор кўзаси синса ёки эшаги йиқилса, бир буйруқ билан ўша заҳоти ўрнига бошқасини келтиришади ва шу билан иш битади.
​Сўнг синган кўзалари ва эшагига ишора қилиб, сўзида давом этибди:
​— Менга келсак, мана шу эшак ва мана шу кўзалар — бор-будим шу. Агар кўзаларим синса, ризқим қийилади. Агар эшагим ўлса, тирикчилигимнинг ягона воситасидан айриламан. Агар йўл бузилиб, эшагимни йиқитса, на йўлни тузатишга пулим бор, на шу ерда ўтириб ўз ризқимга аза тутиб йиғлашдан бошқа чорам.
​Кейин у халифанинг юрагига етиб борадиган соддалик билан қўшимча қилибди:
​— Агар сен ҳам менинг мусибатимни мен тотаётгандек тотиб кўрганингда эди, нима учун сени дуоибад қилганимни тушунган бўлардинг.
​Атрофга сукунат чўкди.
​Мансур бир йўлга, бир синган кўзаларга қараб, муаммо фақат бир камбағал кишининг эшагида эмас, балки ундан кейин ҳам ўнлаб фақирларнинг ризқини қийиши мумкин бўлган ёмон йўлда эканини англаб етди.
​Шундан сўнг у бадавийнинг кўрган зарарини қоплаб беришни, кейин эса бундай фожиа бошқалар билан такрорланмаслиги учун йўлни таъмирлашни буюрди.
​Зеро, ҳақиқий раҳбар фақат мақтов эшитадиган киши эмас, балки аччиқ ва ғазаб билан айтилган бўлса-да, ҳақ сўзни тинглай оладиган ва уни барчага манфаат келтирадиган ислоҳотга айлантира биладиган инсондир.
​Агар ўқиб бўлган бўлсангиз, Аллоҳнинг суюкли расули Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламга салавот айтинг.
🌴 Савоб ёзиладиган яхши бир из қолдирсангиз, ҳеч нарса йўқотмайсиз: Аллоҳни зикр қилинг, тасбеҳ айтинг, истиғфор айтинг, «Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ» денг, Пайғамбаримизга салавот йўлланг.
☘️ Ишончингиз комил бўлсинки, сизнинг қўллаб-қувватлашингиз янада кўпроқ фойдали мазмунлар тарқалишига ёрдам беради. Марҳамат қилиб, ушбу постга лайк босинг, уни бошқалар билан улашинг ва янги, фойдали маълумотлардан хабардор бўлиб туриш учун саҳифага обуна бўлишни унутманг.