Ожидается, что 8 ноября Реджеп Тайип Эрдоган посетит Азербайджан.

Он не был приглашен Ильхамом Алиевым. Он хочет приехать сам. Хотя Эрдоган преподносит свой визит в официальном протоколе как совместное празднование Дня Победы, закулисные процессы свидетельствуют о совершенно иной динамике.
За лозунгом «Один нация, два государства» между Анкарой и Баку в последнее время формируются заметная дипломатическая прохлада и экономические разграничительные линии. Трещина в отношениях в первую очередь проявилась в поредении контактов на высшем уровне. Несмотря на то, что Эрдоган лично позвонил Ильхаму Алиеву и пригласил его на саммит Организации тюркских государств в Анкаре, Алиев на саммит не приехал. А то, что Эрдоган во время своего визита в Южную Корею — как по пути туда, так и обратно — передал Алиеву послание через диспетчера из воздушного пространства Баку, стало дипломатическим символом закулисного недовольства. Вопреки личным звонкам и приглашениям турецкого лидера, дистанцированное поведение Алиева продолжилось; теперь же Эрдоган вынужден сам приехать в Баку. Выражаясь дипломатическим языком, хотя Эрдоган и на «коне», а Алиев — «пеший», Эрдогану трудно догнать убегающего от него Алиева и вернуть его на прежнюю линию.
На фоне этой политической прохлады важную роль играют и потрясения внутри самой Турции. В частности, крупная манипуляция на бирже и с фондами, кульминацией которой стал арест бывшего министра Фатмы Бетюль Саян Кая, вызвала серьезный кризис доверия и авторитета в анкарской элите. Пока это событие сотрясало рынки капитала Турции, в кулуарах начали звучать утверждения о том, что Анкара надеется на Алиева в поиске финансовых резервов и инвестиций. Однако появившийся в азербайджанских СМИ посыл «Азербайджан — не банк Турции» заранее предопределил ответ Алиева: стратегическое братство — само собой, но финансовые резервы государства — это не открытая касса для покрытия рискованных дефицитов. В турецких же СМИ такое поведение властей во главе с Алиевым связывают также с тем, что он находится под влиянием Израиля.
Noyabrın 8-də Rəcəb Tayyib Ərdoğanın Azərbaycana səfəri gözlənilir. Onu İlham Əliyev dəvət etməyib. Özü gəlmək istəyir. Ərdoğan səfərini rəsmi protokolda Zəfər Gününün ortaq qeyd olunması kimi təqdim etsə də, pərdəarxası proseslər tamamilə fərqli dinamikadan xəbər verir. Ankara ilə Bakı arasındakı "Bir millət, iki dövlət" şüarının arxasında son dövrlər diqqətçəkən diplomatik soyuqluq və iqtisadi sərhəd xətləri formalaşır.
Münasibətlərdəki çat ilk olaraq yüksək səviyyəli təmasların seyrəlməsində üzə çıxdı. Ərdoğanın İlham Əliyevə zəng edərək onu şəxsən Ankaradakı Türk Dövlətləri Təşkilatının sammitinə dəvət etməsinə baxmayaraq, Əliyevin sammitə qatılmaması, Ərdoğanın isə Cənubi Koreya səfərinə gedərkən və qayıdarkən Bakı hava məkanından dispetçer vasitəsilə Əliyevə mesaj ötürməsi pərdəarxası narazılığın diplomatik rəmzinə çevrildi. Türkiyə liderinin şəxsi zənglərinə və dəvətlərinə rəğmən Əliyevin məsafəli duruşu davam etdi; indi isə Ərdoğan özü Bakıya gəlmək məcburiyyətində qalıb. Diplomatik dildə desək, sanki Ərdoğan "atlı", Əliyev "piyada" olsa da, Ərdoğan ondan qaçan Əliyevə çatmaqda, onu əvvəlki xəttə gətirməkdə çətinlik çəkir.
Bu siyasi soyuqluğun fonunda Türkiyə daxilindəki silkələnmələr də mühüm rol oynayır. Xüsusilə keçmiş nazir Fatma Betül Sayan Kayanın həbsi ilə kulminasiya nöqtəsinə çatan böyük birja və fond manipulyasiyası Ankara elitasında ciddi nüfuz və etimad sarsıntısı yaradıb. Bu hadisə Türkiyənin kapital bazarlarını silkələyərkən, kuluarlarda Ankaranın maliyyə ehtiyatları və investisiya axtarışında Əliyevə ümid bəslədiyinə dair iddialar səslənməyə başladı. Lakin Azərbaycan tərəfinin mediasında yer alan "Azərbaycan Türkiyənin bankı deyil" mesajı Əliyevin cavabını qabaqcadan dəqiqləşdirdi: strateji qardaşlıq öz yerində, amma dövlətin maliyyə ehtiyatları riskli kəsirləri örtmək üçün açıq kassa deyil. Türkiyə mediasında Əliyev iqtidarının bu cür davranış sərgiləməsi onun İsrailin təsiri altında olması ilə də əlaqələndirilir.