Синсез калган йөрәгем Йөрәгем синсез Сине сөйдем бөтен җаным белән, Ышанганмын һәрбер сүзеңә.

Син бәхетем булырсың дип уйлап, Гомеремне бәйләдем үзеңә.
Күзләремдә яшьләр кипми һаман, Йөрәгемдә сүнми бер яра. Син киттең дә, мине ялгыз калдырып, Бәхетемне күмдең караңгылыкка. Мин бит сине чынлап яраттым, Башкалардан сине сайладым. Синең өчен күпме яшь түктем, Ә син мине ник соң аңламадың? Төннәр буе син дип уйланамын, Йокыларым кача, таң ата. Синең өчен типкән йөрәгем дә Синсез генә ничек яши ала? Бәлки, син дә мине искә алырсың, Бәлки, бер көн үкенерсең әле. Ләкин минем өзелгән өметләрне Кире ялгый алмассың инде. Иң авыры синең китүең түгел, Ә син барда ук ялгыз булуым. Сине үземнән артык яраттым бит, Ә синнән мәхрүм калуым…