ეს იყო ცივი საღამო — 30 დეკემბერი.

ირაკლი თავისი აგარაკის ჭიშკართან იდგა და ნერვიულად გადადიოდა ფეხიდან ფეხზე, ცდილობდა, მამისთვის თვალებში არ შეეხედა.
— მამა, გამიგე, — დაიწყო მან და ძვირადღირებული პალტოს ჯიბეებში ხელები ჩაიწყო. — ამ წელს გადავწყვიტეთ… ჰმ, მოკლედ, მხოლოდ ჩვენი წრით შევხვდეთ ახალ წელს. ახალგაზრდები ვართ, ხმაური იქნება, კარაოკე დილამდე. შენთვის მძიმე იქნება, თანაც სტუმრების ადგილი სახლში აღარ რჩება — ლანას მეგობრები ბავშვებთან ერთად ჩამოდიან. მოდი, სამ რიცხვში რომ შევხვდეთ? ჩამოხვალ, მშვიდად დავსხდებით…
მამა დუმდა. ის თავისი ძველი, მაგრამ სუფთად გარეცხილი „მერსედესის“ გვერდით იდგა. უკანა სავარძელზე ედო დიდი პარკი საჩუქრებით და შინ გაკეთებული შემწვარი ღორის ხორცის დიდი ნაჭერი, რომელიც ირაკლის ბავშვობიდან ძალიან უყვარდა.
მამამ კამათი არ დაიწყო. არ გაახსენა, რომ სწორედ მან უყიდა შვილს ეს სახლი, არც ის, რომ დედის გარდაცვალების შემდეგ ისინი ყოველთვის ორნი იყვნენ. ამის ნაცვლად მამამ უბრალოდ გაიღიმა — იმ მშვიდი, ოდნავ სევდიანი და გამგებიანი ღიმილით, რომელმაც ირაკლის წამით უხერხულად აგრძნობინა თავი.
— რა თქმა უნდა, შვილო. ყველაფერს ვხვდები. ახალი წელი ახალგაზრდებისთვისაა. მთავარია, თქვენ გაერთოთ.
მან შვილს მხარზე ხელი მეგობრულად დაარტყა, მანქანაში ჩაჯდა და ნელა გაეცალა. უკანა ხედვის სარკეში დაინახა, როგორ ამოისუნთქა ირაკლიმ შვებით და სახლისკენ გაემართა.
წავიდა ქალაქში, თავის ცარიელ ბინაში მივიდა. პროდუქტების პაკეტის გახსნა აღარ დაუწყია. უბრალოდ შუქი გამორთო…
ტელეფონი გამორთო, შემოსასვლელში უჯრაში დადო, ძველი ფოტოალბომი გამოიღო და ღვინის ბოთლი გახსნა. არ გაბრაზებულა. უბრალოდ უცებ იგრძნო უცნაური თავისუფლება — იმ ადამიანის თავისუფლება, რომელსაც უკვე აღარავის არაფერი ევალება.
31 დეკემბრის მთელი დღე სიჩუმეში გაატარა. გავიდა პარკში, ფრინველებს საჭმელი დაუყარა, ძველ ფილმებს უყურა. მრავალი წლის შემდეგ პირველად, აღარ სჭირდებოდა ვინმეზე მორგება.
ამ დროს კი ქალაქგარეთ ირაკლისთან დღესასწაული არ აეწყო.
თავდაპირველად გათბობის სისტემა გაფუჭდა და სახლში აუტანლად აცივდა. ლანას მეგობრები — „მნიშვნელოვანი სტუმრები“ — უკვე ნასვამები ჩამოვიდნენ და პირდაპირ სუფრასთან დაიწყეს ჩხუბი. ბავშვებმა ძვირადღირებული ვაზა დაამსხვრიეს, ხოლო მოწვეული მზარეული ავად გახდა. ხმაურის, ჭიქების წკარუნისა და ცარიელი საუბრების შუაში ირაკლიმ უეცრად ყინულივით სიცარიელე იგრძნო. მან კუთხეში მდგარ ცარიელ სავარძელს შეხედა, რომელსაც ყოველთვის მამა იკავებდა. გაახსენდა ის მშვიდი ღიმილი. მასში წყენა არ იყო — მხოლოდ პატიება. უცებ გააცნობიერა, რომ მამა უბრალოდ არ წასულა — მან გაუშვა იგი. და ამასთან ერთად გაქრა რაღაც სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი, რაზეც მთელი მისი სამყარო იდგა.
23:30-ზე პირველად დარეკა მამასთან. აბონენტი მიუწვდომელი იყო.
00:05-ზე ისევ დარეკა. სიჩუმე.
1 იანვრის დილით ადგილზე გაჩერება ვეღარ შეძლო. ბოდიში მოუხადა სტუმრებს, ჩაჯდა მანქანაში და ქალაქისკენ გაემართა.
ის აკაკუნებდა ბინის კარზე — არავინ აღებდა. დაურეკა ყველა საავადმყოფოს. ადგილს ვერ პოულობდა, ყველაზე უარესს წარმოიდგენდა: გული, ავარია, მარტოობა. ყოველ საათში რეკავდა და ცივად ისმენდა: „აბონენტის აპარატი გამორთულია“.
ორი დღე გავიდა. 2 იანვარს, საღამოს, მამამ მშვიდად გაიარა დერეფანში, გახსნა უჯრა და ტელეფონი ჩართო.
„18 გამოტოვებული ზარი“. და ათობით შეტყობინება:
„მამა, მაპატიე“
„მამა, მიპასუხე, თავს ვერ ვპოულობ“
„შენთან მოვდივართ, კარი გააღე!“
„მამა, მე სულელი ვარ, ეს დღესასწაული შენ გარეშე არ მინდა…“
დარეკვა გაისმა. ირაკლი მეცხრამეტედ რეკავდა.
მამამ დააყოვნა, შემდეგ კი ტელეფონი აიღო.
— კი, შვილო? — მშვიდად თქვა მან.
— მამა!.. — შვილის ხმა ცახცახებდა, მასში ზრდასრული კაცის ცრემლები ისმოდა. — მამა, სად ხარ? უკვე მეორე დღეა შენს კართან ვარ… რატომ დუმდი?
— მე არ ვდუმდი, — ნელა უპასუხა მამამ, ფანჯრის მიღმა ჩამოცვენილ თოვლს გახედა. — მე უბრალოდ მოგეცი ის, რაც თავად მთხოვე, თავისუფლება. თუ ისევ გინდა შემწვარი ხორცი, მაცივარშია, შემოდი კარი ღიაა.
იმ საღამოს პატარა სამზარეულოში უფრო ვიწრო იყო, ვიდრე დიდ აგარაკის სახლში, მაგრამ ირაკლიმ პირველად დიდი ხნის შემდეგ თავი ნამდვილად სახლში იგრძნო. მან გაიგო: მშობლები არ მიდიან მაშინ, როცა უეცრად ავად გახდებიან. საქმე საერთოდ ამაში არ იყო.
ზოგჯერ ადამიანები არ მიდიან მაშინ, როცა ეწყინებათ.
ისინი მიდიან მაშინ, როცა ხვდებიან, რომ შვილების გულში მათი ადგილი დროებითით ცდილობენ ჩაანაცვლონ.
და ის 18 გამოტოვებული ზარი უბრალოდ დაკავშირების მცდელობა არ იყო.
ეს იყო გზა უკან — „წარმატებული ადამიანისგან“ ისევ შვილამდე.