Տառապանքս փորձ ունի․ երբ գիտեմ ճիշտը, մեկ է՝ ժպտում եմ ու ձևացնում, թե հավատում եմ։

Չեմ վստահում ոչ ոքի, որովհետև կյանքը սովորեցրեց՝ ամենաքաղցր խոսքի տակ միշտ չէ, որ անկեղծություն կա։
Ես լռում եմ ոչ թե որովհետև չեմ հասկանում, այլ որովհետև ամեն ինչ հասկանում եմ ու պարզապես չեմ ուզում բացահայտել, թե որքան շատ բան եմ նկատել։
Ինձ խաբելը դժվար չէ․ ես կարող եմ ձևացնել, թե հավատում եմ։
Բայց ամենավտանգավորն այն է, որ երբ դադարում եմ հավատալ՝ այլևս ոչ մի բացատրություն չեմ պահանջում։
Ժամանակը ցույց տվեց՝ մարդկանց խոսքերը կարելի է լսել, բայց նրանց իրական դեմքը պետք է տեսնել արարքների մեջ։
Ես չեմ դարձել սառը։ Պարզապես սովորել եմ՝ ում առաջ չբացել հոգին..
#Լի