❤️ Ինչո՞ւ չեք բաց թողնում ձեր մեծացած երեխաներին, որոնք վաղուց արդեն երեխաներ չեն։ Ինչո՞ւ եք նրանց կապել «պարտքի» վանդակում։

«Ես քեզ համար ամբողջ կյանքս եմ տվել»։
«Ես քեզ մեծացրել եմ, հիմա դու պիտի...»։
«Մայրիկիդ մենակ չես թողնի»։
«Քեզ համար ինչքա՜ն բան եմ արել»։
Ու երեխան մեծանում է...
Աշխատում է։
Ստեղծում է հարաբերություն։
Ամուսնանում է։
Երեխաներ է ունենում։
Բայց ներսում շարունակում է ապրել մի փոքրիկ երեխա, որը անընդհատ հաշվում է՝ ինչքան է պարտք մայրիկին, հայրիկին։
💔 Ու ամենավատն այն է, որ այդ «պարտքը» երբեք չի փակվում։
Որովհետև ծնողը ամեն անգամ նոր բան է հիշեցնում։
«Ես քեզ համար»։
«Ես քո պատճառով»։
«Ես կյանքս քեզ եմ նվիրել »։
Բայց մի հարց.
Երեխա՞ն է խնդրել, որ դուք ձեր ամբողջ կյանքը նրա վրա ծախսեք։
Նա՞ է խնդրել հրաժարվել ձեր ցանկություններից։
Նա՞ է պատասխանատու այն սիրո, ուշադրության, կյանքի կամ երջանկության համար, որը դուք ինքներդ չեք ստացել։
🧠 Երբ ծնողը երեխային դարձնում է իր չբավարարված պահանջմունքների լրացման միջոց, երեխայի վրա դրվում է մի բեռ, որը նրան չի պատկանում։
«Դու պետք է ինձ երջանկացնես»։
«Դու պետք է ինձ չլքես»։
«Դու պետք է ապրես այնպես, որ ես հպարտանամ»։
«Դու իրավունք չունես ինձնից ավելի երջանիկ լինելու»։
Եվ երեխան սկսում է ապրել ոչ թե իր կյանքը։
Այլ ծնողի սպասելիքների կյանքը։
Գնում է ոչ թե այնտեղ, որտեղ ուզում է։
Ամուսնանում է ոչ թե նրա հետ, ում սիրում է։
Մնում է ոչ երջանիկ հարաբերության մեջ, որովհետև «մայրիկը ինչ կասի»։
Չի հեռանում ծնողից, որովհետև մեղավոր է զգում։
Եվ նույնիսկ երբ վերջապես իր կյանքն է կառուցում...
իրեն թույլ չի տալիս երջանիկ լինել։
Որովհետև ներսում նստած է այդ ձայնը.
«Իսկ դու ո՞նց կարող ես երջանիկ լինել, երբ ես մենակ եմ»։
😔 Իմ խորհրդատվություններից մեկում «Անահիտը»՝ անունը փոխված է, 38 տարեկան էր։
Նա ասում էր.
«Ես ամեն ինչ ունեմ։ Ամուսին, երեխաներ, աշխատանք։ Բայց ամեն անգամ, երբ ուզում եմ ինչ-որ բան անել ինձ համար, ներսից մի ձայն ասում է՝ դու իրավունք չունես»։
Մենք սկսեցինք ուսումնասիրել՝ որտեղի՞ց է այդ ձայնը։
Պարզվեց՝ մանկուց նա սովորել էր, որ լավ դուստրը նա է, ով երբեք չի թողնում մորը, չի հակառակվում, իր ցանկությունները երկրորդ տեղում է դնում։
Եվ հիմա արդեն մեծ կին էր։
Բայց ապրում էր դեռ այն երեխայի դերով։
❓ Հիմա մի քանի հարց ծնողներին.
Ի՞նչ չբավարարված պահանջմունքներ ունեք, որոնք փորձում եք լրացնել ձեր երեխայի միջոցով։
Երեխա՞ն է դրա պատասխանատուն։
Նա՞ պետք է բուժի ձեր միայնությունը։
Նա՞ պետք է իրականացնի ձեր չիրականացած երազանքները։
Նա՞ պետք է մնա դժբախտ, որպեսզի դուք ձեզ լքված չզգաք։
Եվ ամենակարևոր հարցը.
Եթե ձեր երեխան իսկապես երջանիկ լինի առանց ձեզ, դուք կկարողանա՞ք ուրախանալ նրա երջանկությամբ։
🌱 Ծնող լինելը երեխային ամբողջ կյանքում ձեր կողքին պահելը չէ։
Ծնող լինելը նրան այնքան ամուր արմատներ տալն է, որ մի օր կարողանա հեռանալ ու իր կյանքը կառուցել։
Առանց մեղքի։
Առանց պարտքի։
Առանց ձեր կյանքի համար պատասխանատվություն վերցնելու։
Ձեր երեխան ձեզ ոչինչ պարտք չէ այն բանի համար, որ դուք նրան կյանք եք տվել։
Դուք նրան կյանք եք տվել։
Հիմա թողեք՝ նա ապրի այն։
📩 Եթե ձեր հարաբերություններում «պարտքը», մեղավորությունը, վերահսկողությունը կամ չբավարարված պահանջմունքները խանգարում են ձեզ կամ ձեր մեծացած երեխային ապրել իր կյանքով, գրանցվեք անհատական խորհրդատվության՝ գրելով «Անհատական»։
Գուցե ժամանակն է ոչ թե երեխային բաց չթողնել...
այլ բաց թողնել ձեր այն կարիքները, որոնք տարիներ շարունակ նրա ուսերին եք դրել։