Свернуть поиск
Правая колонка
Առաջ Է գնում հետույք մտնելով,
Իշխանավորի ոտքը՝ պաչելով՛
Հոգով հարազատ մարդ ձևանալով,
Ձեռքերն է պարզում հացը մուրալով:
Ամեն տեղ խոսում ու մեծախոսում,
Ու շրջապատում բոլորին ծաղրում,՛
Ինքն իրեն խելոք՝ մեծ մարդ է կարծում,
Չի եղել անգամ՛ կյանքում դպրոցում՝
Խոսելուց՝ նույնիսկ աչքերն է փակում:
Դարը փոխվել է,՛էշերն են հսկում,
Պաշտոն ու գործեր զբաղվեցնում,
Իրենցից մեծ՛ մեծ՛ գործեր վերցնում՛
խելացի մարդկանց չոր հացից զրկում,
Սա է պատճառը՝ որ ցավ ենք ապրում:
ՆԱԻՐԻ ՀԱԿՈԲՋԱՆՅԱՆ

Присоединяйтесь — мы покажем вам много интересного
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев